تجسمِ حقیقیِ مفهومِ غرابت است؛ فیلمنامه و نمایشنامه مینویسد و کارگردانی میکند، نوجوانی و جوانی را به عشقِ همهی اینها سوخته و سَر کرده، خودش را به درودیوار کوبیده تا به درونِ پانتئونِ تئاتر راهش بدهند، و حالا که وارد شده و بر صدر نشسته، در اوجِ شهرت و موفقیت…
ادامه
یک از حدود صد و پنجاه سال پیش، میز چوبی بزرگی در انبار هر تماشاخانهی امریکایی وجود دارد که هربار، هنگام بر صحنه آوردن نمایشی رئالیستی، روی سن گذاشته میشود. اولین بار یوجین اونیل بود که این میز را وسط صحنهی تئاتر امریکا گذاشت. تایرون، پدر و بازیگری خودخواه، سر…
ادامه
میرزا تقیخان زمانی که در شهر تبریز مشغول به تربیت و آموزش ولیعهد جوان ناصرالدین بود، از آرزوهایش برای آیندهی ایران بسیار گفت. تصویری از آیندهی ایران در ذهنش بود که ولیعهد جوان را، با همهی خلقوخوی باقیمانده از پدرانش، سخت شیفته و سودایی میکرد. آن تصاویر چنان واضح و…
ادامه
آنتوان چخوف را یکی از بنیانگذاران «تئاتر نو» در جهان میدانند. او این جایگاه را به لطف چهار نمایشنامهی «مرغ دریایی»، «دایی وانیا»، «سه خواهر» و «باغ آلبالو» به دست آورده که شمارشان در مقایسه با آثار نمایشنامهنویسان حرفهای مانند «هنریک ایبسن»، «جرج برنارد شاو» یا «برتولت برشت» زیاد نیست.…
ادامه